Երրորդը՝ կենտրոնում է, երկու աչքերիս արանքում: ԵրկԱչքը լռացնելով դարձնում է ԲազմԱչք: Այն իմն է: Այն դեպի ներսս տանող ճանապարհով գնացող ճամփորդն է կամ թափառականը: Նա է լավի ու վատի միակ ականատեսը: Նա է լույսի ու խավարի կենտրոնում կանգնած կետը: Նա է իմ վրա ծիծաղողը:
Քնելիս կփակվեն երկԱչքը: Ու այդժամ կբացվի երրորդը: Ու կսկսի թափառել: Երևի միակ դեպքերից է, որտեղ երրորդն ավելորդ չէ՞: Չնայած, որ ոչինչ երբեք ավելորդ չէ: Այդ մարդկային տհաս ուղեղն է որոշում ինչն է ավելորդ, ինչը՝ ոչ:
Երկու ձեռքս կդնեմ աչքերիս, որ չտեսնեմ այդ սարասափելի ֆիլմը, իսկ մեջտեղի աչքս ուշադիր կնայի ուղիղ ֆիլի ամենասարսափելի հերոսի աչքերի մեջ: Սարսափելի ոչինչ չկար, չնայած, որ սրտիս արագ բաբախումից տեղս չէի գտնում: Ու երևի միայն այն, որ ձեռքս բռնել էին, ես ինձ փրկված էի զգում:
Աչքերը նույնպես հիշողություն ունեն: Աչքն է հիշողությունների գլխավոր մասը: Ուրեմն աչքը ավելին է, քան հիշողությունը: Իսկ եթե կույր ես, ուրեմն աչքն է հիշողություն կործանիչը:
Կմնա կիսատ, ոնց որ միտքս հենց էս պահին կամ էլ նկարս՝ սեղնին դրված ու չավարտված: Չի էլ ավարտվի, քանի դեռ չեմ գտել այն, ինչը ինձ շատ պետք է: Ցանկանալով մի բան՝ չիմանալով ինչ: Սպասել մի բանի՝ չիմանալով ինչի:
Չեմ էլ ուզում մտածեմ, որ սա իմ վերջին Արտեսն էր: Մտածեմ, որ արդեն չափահաս եմ ու շրջանավարտ: Մեծ ցավով եմ գրում, որովհետև տխուր է այդ ամեն ինչը գիտակցել` գիտակցել, որ վերջ, որ մի քանի ամսից իմ դեռահաս` դպորցական էտապը կվերջանա: Որոշ չափով կմոռացվեն հիշողությունները, բայց Արատեսը…
Միլենա Գոգինյան 